پژوهشگران حوزه اختلالات اسکلتی–عضلانی تأکید دارند که در بسیاری از موارد، کمردرد با گرفتن شرح حال دقیق و معاینه بالینی قابل تشخیص و مدیریت است و همیشه نیازی به تصویربرداریهای پیشرفته مانند MRI وجود ندارد. پزشکان ابتدا علائمی مانند محل و شدت درد، انتشار آن به پا، سابقه آسیب، تب، کاهش وزن یا مشکلات عصبی را بررسی میکنند و سپس با ارزیابی قدرت عضلات، دامنه حرکتی و وضعیت اعصاب، علت احتمالی درد را تشخیص میدهند. تصویربرداری و آزمایشهای تکمیلی معمولاً زمانی انجام میشود که علائم هشداردهنده یا احتمال بیماریهای جدی وجود داشته باشد.
ایمان کمالی حکیم، فیزیوتراپیست و پژوهشگر این حوزه، معتقد است اتکای بیش از حد به MRI در برخی موارد ضروری نیست؛ زیرا یافتههای تصویربرداری همیشه با علائم بیمار همخوانی ندارند. او با اشاره به روش «تشخیص و درمان مکانیکی» (MDT) توضیح داد که در این رویکرد، واکنش بیمار به حرکات و وضعیتهای مختلف بررسی شده و بر اساس آن، درمان اختصاصی طراحی میشود. به گفته وی، این روش علاوه بر کاهش درد و بهبود عملکرد، به بیماران کمک میکند تا بتوانند علائم خود را بهتر مدیریت کرده و از بازگشت مجدد کمردرد پیشگیری کنند.
